Voordat hij het vertelde wist ik al dat het niet goed zat. Gewoon zo'n knagend gevoel en een hele grote knoop in m'n onderbuik. Toen hij vroeg of er niemand met me was meegekomen wist ik het zeker. Heel even leek het of ik in een eindeloze put wegzakte, alsof de wereld even ophield met bestaan. Een golf van paniek kwam er over me heen, gevolgd door een raar soort kalmte. Ik weet niet hoe lang ik bij hem heb gezeten, zachtjes huilend en wezenloos voor me uit zitten kijken. Uiteindelijk ging ik over op de zakelijke toer: Wat moest ik doen om zo snel mogelijk weer beter te worden. Veel van het gesprek is langs me heengegaan, het was allemaal zo onwerkelijk! Mijn oog viel op de foto's van zijn kinderen. Het verbaasde me hoe groot ze waren geworden, de laatste keer dat ik ze zag waren ze nog zo klein! Ook vielen de pluisjes op zijn trui mij op, en de secondewijzer van de klok, die iedere keer bij de 15 even bleef hangen waardoor hij een aantal minuten achter liep. Kleine nutteloze details, op mijn netvliezen gebrand.
Een jaar later kijk ik dromerig uit over Anstey's Cove in Devon, Engeland en denk ik terug aan dat ene moment een jaar geleden, het moment dat ik hoorde dat ik kanker had en mijn leven in elkaar stortte. Een verschrikkelijk jaar vol angst en onzekerheid en misselijkmakende therapieën, die me zieker maakten dan de tumor zelf. Ineens had ik niet alleen meer kanker, maar kreeg ik ook te horen dat ik door de therapie grote kans had onvruchtbaar te worden en vervroegd in de overgang kon raken. Mijn haar viel uit, kreeg verschillende kale plekken op mijn hoofd. Al mijn zintuigen leken minder te worden en ik was alleen maar moe. Ik werd een schim van mijn eigenlijke zelf en voelde me verraden door mijn eigen lichaam. Iedere dag ging er een roller coaster aan emoties door me heen. Veel pijn, verdriet, onzekerheid, boosheid, onbegrip en schuldgevoelens. Want had ik dit niet kunnen voorkomen... is het niet mijn eigen schuld geweest, ben ik te nonchelant geweest met het insmeren van zonnebrand? Schuldgevoelens die me op den duur gek maakte en uiteindelijk plaats maakten voor een soort berusting. Want wat ik ook had gedaan of gelaten, het was nou eenmaal zo, ik kon er niets meer aan veranderen. Coulda, woulda, shoulda... het was nu tijd om positief te denken en plannen te gaan maken voor de toekomst. En dat heb ik ook gedaan. Iets wat soms heel erg moeilijk was als ik 40 keer op een dag boven de wc pot hing omdat ik zo ziek was, maar wel iets wat me er doorheen gesleept heeft. Terug denkend aan alle mooie reizen die ik had gemaakt, en vooruit denkend aan alle mooie reizen die ik nog zou maken.
En dan waren daar de lieve mensen om mij heen. Hoewel ik me soms heel alleen voelde, kreeg ik ook heel veel steun uit soms een heel onverwachte hoek. Mensen die ik helemaal niet kende stuurde kaartjes met mooie wensen, enkel omdat ze van een wederzijdse vriend hadden gehoord dat ik wel wat steun kon gebruiken. Vriendinnetjes die plotseling op de stoep stonden met tassen vol boodschappen, wetende dat ik zelf niet in staat was om de deur uit te gaan. En de bijzondere oma van een vriend uit New Orleans, die me zomaar een ticket heeft gegeven omdat er geen betere plaats is om je zinnen te verzetten dan the Big Easy! Ik werd daar met open armen en heel veel eten verwelkomd en werd meegesleurd naar de kerk, waar er op een swingende manier voor mijn gezondheid werd gebeden. Een bijzondere en hartverwarmende ervaring, waaruit ik veel kracht heb geput. Allemaal mooie lieve mensen die me door een zware tijd hebben getrokken en die ik mijn helden noem.
Aan de andere kant waren daar de zogenaamde vrienden. Mensen waar ik altijd voor heb klaargestaan, maar die het nu gigantisch lieten afweten. Sommige gaven aan dat ze het eng vonden. Ze hadden zelf een dierbaar persoon verloren aan kanker, en konden het niet aan om het nog eens van dichtbij mee te maken. Iets waar ik heel goed kan inkomen en wat ik ze niet eens kwalijk kan nemen, want het is ook hartstikke eng! Maar dan waren er ook de vampiers, en dan niet de fijne Edward Cullen tiepjes, maar de manipulatieve personen die alle energie uit je wegzuigen en je vervolgens aan de kant zetten omdat je niet meer van nut bent. Je kan tenslotte even niet meer ieder moment voor ze klaar staan, dus waarom zouden ze nog vrienden blijven. Vrienden die iedere week een andere vorm van kanker denken te hebben, doodleuk zeggen dat ik het maar makkelijk heb, en boos zijn omdat ik ze niet voldoende heb kunnen steunen, terwijl ze zelf maandenlang niets van zich laten horen. Vrienden die zich eigenlijk de ogen uit hun hoofd moeten schamen, en waarvan ik alleen maar blij kan zijn dat zij niet meer mijn vrienden zijn.
Het afgelopen jaar was zeker niet makkelijk. Het was een jaar vol tegenslagen en ellende, maar tegelijkertijd ook een jaar om dankbaar voor te zijn. Ik ben er nog niet, heb nog een lange weg te gaan, maar het ziet er goed uit. Ik ben positief en zit boordevol plannen voor de toekomst. Op dit moment zit ik in Engeland, in Torquay om precies te zijn. De afgelopen week heb ik hier heerlijk genoten van de prachtige omgeving. Morgen ga ik terug naar Londen, waar ik nog een paar dagen bij een vriend zal blijven. Engeland is fijn. Het voelt zo vertrouwd en eigen. En over een klein half jaar, als ik klaar ben met alle therapie en niet meer iedere 3 weken naar controle moet, dan kan ik Engeland ook officieel mijn thuis noemen! Net als een jaar geleden ga ik hele spannende tijden tegemoet, maar deze keer zijn het tijden waar ik erg naar uit kijk. Een goede gezondheid en een nieuw leven in Engeland. It's bloody wicked!
Jenn, 33, ram/konijn 
Laatste reacties